Vrijdag

Na vele dagen en nachten wachten was het dan eindelijk zover! Op vrijdag 18 april 2008 was de grote dag weer aangebroken dat we ons jaarlijkse weekendje weg mochten gaan vieren. En dit jaar deden we dat met een groep die een stuk groter was dan een jaartje eerder: maar liefst 20 mensen haalden het dit jaar in hun hoofd om mee te gaan, waarvan er zeven waren die dit jaar hun debuut maakten. Een prachtig aantal! De weersvooruitzichten waren in eerste instantie niet al te best (60% neerslag voor alle dagen!) maar langzaamaan begon het er steeds mooier uit te zien.

Uiteindelijk was het op de dag van vertrek prima weer, een lekker zonnetje en een stevig briesje uit het zuiden markeerden het vertrek van onze groep. Maar eerst moest uiteraard alles worden ingeladen, wat nog niet meeviel! Zoals elk jaar had Dennis weer een paardenkar ingezet om het complete zootje naar het kamphuis te vervoeren, maar die kar bleek dit jaar maar nauwelijks voldoende. Dat kwam onder andere omdat we dit jaar de muziekinstallatie van het slotweekend mochten meenemen, maar ook doordat sommige Chuters blijkbaar hadden gedacht dat ze voor zes weken spullen moesten inpakken! Extra vermeldenswaardig hierbij is wel de heer Niels M., die maar liefst acht tassen bij zich had, inclusief een tray van 24(!) blikjes energy-drink.  Je zou het maar allemaal moeten opdrinken…

 

Iets later dan gepland vertrokken we richting Buitenhuis Teteringen. Na een ritje van ongeveer een half uur arriveerden we op de plaats van bestemming, en kon al snel begonnen worden met het inrichten van de slaapkamers. Terwijl de vrijdagavondgroep net vertrokken was om de spooktocht uit te zetten, slaagde een groepje bij het kamphuis er meteen al in om een bal in de top van een boom te schieten, die daar vrolijk bleef vastzitten. Hilariteit alom, maar uiteindelijk moest dat kreng natuurlijk wel weer naar beneden. Met behulp van een touw en veel getrek lukte het de groep uiteindelijk gelukkig weer om de bal naar de grond te krijgen, waarna Richard droogjes opmerkte dat hij de bal er wel weer eventjes terug zou schoppen…

 

Een tijdje later was de zon alweer achter de horizon verdwenen en werd een fraaie sterrenhemel zichtbaar boven het kamphuis. De vrijdagavondgroep had een spannend verhaal geschreven over een arm jongetje, dat verdwaalde in een bos met allerlei enge dingen erin. En raad eens? Na afloop van het verhaal moesten we zelf dat bos in! Gekkenwerk natuurlijk, met al die griezels. Zo werden de arme Chuters onderweg getrakteerd op graaipartijen in emmers met spaghetti of maden, en moest er onder een laken gezocht worden naar iets wat begraven lag (wat uiteindelijk een dennenappel bleek te zijn). Zoals gebruikelijk draaide ook de spooktocht weer uit op een gigantische chaos en al snel zwierven er tien verschillende groepjes over de Vrachelse heide. Het was dan ook een wonder dat iedereen weer heelhuids bij het kamphuis arriveerde, maar gelukkig kon er daardoor ook snel met de dropping worden begonnen!

 

De groep was dit jaar onderverdeeld in drie subgroepjes: een groep met de wat minder snelle wandelaars, een groepje met normale wandelaars en een groepje met commando’s die aan het andere eind van de wereld gedropt zouden worden. Deze groep werd dan ook als eerste uitgezet, en ze stuitten meteen op wat één van de mooiste souvenirs van het kamp zou worden: een levensgrote Jupiler-vlag, die toevallig langs de weg lag! Uiteraard werd deze daar niet hulpeloos achtergelaten en dus fungeerde de vlag de rest van de barre tocht als mascotte van de groep!

En bar was het zeker. Door een snijdende noordenwind die met kracht 5 over de Brabantse vlakten blies was het voor de mensen die zich niet al te goed hadden aangekleed een behoorlijk koude aangelegenheid. De middelste groep had hier een goed idee op gevonden: in het eerste de beste ging men massaal het café in waar men een biertje nuttigde om weer een beetje warm te worden. Verassend genoeg kwam nog geen vijf minuten later ook de verre groep het café binnen, waardoor er een heuse reünie plaatsvond.
Toen het bier genuttigd was werd er aan de andere cafégangers nog even gevraagd welke kant men op moest gaan en of het nog ver was. Toen de naam Teteringen viel schoot iedereen meteen in de lach: “Teteringen? Dat is nog 20 kilometer lopen of zo!” Net toen de moedb ij de deelnemers in de schoenen zakte, bood één van de gasten aan om de groep wel een eindje op weg te helpen. En zo gebeurde het – voor het eerst in de geschiedenis van de dropping op Chutekamp – dat er een groep was die de tocht gedeeltelijk in de laadruimte van een bestelbusje had afgelegd. Wat een avontuur!

Uit sportiviteit besloot de groep om nog wel een klein stukje van de tocht te voet af te leggen, zodat de laatste 6 kilometer naar het kamphuis gewoon werden gelopen. Uiteindelijk arriveerde de middelste groep rond kwart voor 4 als eerste bij het kamphuis. Terwijl Erik en Dennis zich stomverbaasd afvroegen hoe het zo kon zijn dat de groep al zo vroeg terug was, werden de banken en stoelen in het kamphuis al snel omgetoverd tot bedden. Heel even was er rust in het kamphuis.
De verre groep slaagde er in om bij Breda een verkeerde afslag te nemen, waardoor ze uiteindelijk in Bavel terechtkwamen en daar een rondje begonnen te lopen. Rond half 5 waren ze nog geen centimeter opgeschoten, waarop de leiding besloot om ze dan maar even op te gaan halen.

Een eervolle vermelding verdient wel de langzame groep, want zij slaagden er als enige in om de tocht op een eerlijke manier uit te lopen én ze hadden ook als enige de opdracht vervuld: zoveel mogelijk eieren meenemen! Uiteraard hulde hiervoor, maar het was vooral de gigantische Jupiler-vlag die de echte trofee van de avond zou worden.

 

Na afloop van deze vermoeiende avond en nacht kon er nog een bordje soep gegeten worden. Hierna was de verwachting dat iedereen wel snel uitgeput en doodmoe in bed zou kruipen, zodat we de volgende dag weer met een verse en uitgeruste groep aan het zaterdagprogramma zouden kunnen beginnen. Het liep echter compleet anders. Veel mensen hadden blijkbaar nog genoeg energie over om terreur te gaan zaaien, waardoor het hele kamphuis tot 6 uur wakker bleef. Toen even later ook nog vier idioten op het briljante idee kwamen om te gaan douchen, brak helemaal de hel los in het kamphuis. Een geïrriteerd bestuurslid stormde de woonkamer in om vervolgens keihard de muziek aan te zetten. Hierna was het hek van de dam en werd iedereen bruut wakker geschud. Het bleef nog lang onrustig in het kamphuis…

 

Zaterdag

Door de mislukte nacht hing er op de vroege zaterdagochtend meteen al een grafstemming in het kamphuis. Iedereen was wel kwaad op iemand, en degenen die niet kwaad waren waren te moe om iets anders te doen. De zaterdagbrunch stond gepland voor 11 uur, maar om 9 uur zat iedereen al klaarwakker in de woonkamer – weer een bizarre gebeurtenis die nog niet eerder was vertoond. Na het ontbijt was er een paar uurtjes vrije tijd, die iedereen dan ook nuttig gebruikte om bij te slapen of een spelletje te doen.

 

Rond een uur of 2 begon het middagspel. De organiserende ploeg had besloten om eens een keer iets anders te proberen: in plaats van een dierentuin of een stad te bouwen werd er besloten om leven Cluedo te spelen. De mensen van de organisatie hadden zich verkleed als mogelijke moordenaars, en de deelnemers moesten door vragen te stellen erachter zien te komen wie de dader was. Een leuk concept, dat helaas een beetje mislukte doordat één groep al wist wie de moordenaar was (de persoon in kwestie had dat een dag eerder al verteld). Daarnaast werd er niet al te goed meegedaan, waardoor het spel al snel was afgelopen en iedereen na een half uurtje alweer op het kamphuis aanwezig was.

 

De rest van de middag werd door de kookploeg besteed aan het bakken van een stapel stevige pannenkoeken die door de hongerige Chuters zou worden verorberd. En wanneer ik stevig zeg, bedoel ik ook echt stevig. Het was nog net niet zo dat je ze als matras kon gebruiken, maar het scheelde niet veel. Dit had jammergenoeg tot gevolg dat iedereen na een paar pannenkoeken al nokvol zat. Zelfs de grootste eter van de Chute kon voor 20 euro niet worden overgehaald om nog een paar extra pannenkoeken naar binnen te stouwen, wat ertoe leidde dat de helft van de dozen met beslag over waren. Maar hier zou de volgende dag een goede oplossing voor worden gevonden.

 

Na het eten was er weer een paar uur vrije tijd. Langzaam maar zeker vielen de oogjes van de jongere Chuters al een beetje dicht, want de vermoeidheid van de dropping en de daaropvolgende slapeloze nacht begonnen er nu toch echt wel een beetje in te hakken. Gelukkig begon rond 22 uur de spectaculaire bonte avond, want hiervan zouden de meeste mensen wel wakker blijven! De gezelschapskamer van het kamphuis was in mum van tijd omgetoverd in een heuse catwalk, versierd met ballonnen en al! Na het versieren van het kamphuis gingen de Chuters zichzelf versieren, en al vrij snel liepen de vreemdste combinaties rond. Het thema was dit jaar “bad fashion”, waarbij goed fout juist goed is! Na een intro ging elke Chuter al vrij snel paraderend over de catwalk, waarin de jury dit jaar nu eens een keer niet iedereen stond af te zeiken maar er gewoon leuke dingen werden gezegd. Zo kan het dus ook! Men had zich goed uitgesloofd, want er was van alles te zien: van overalls en supermarktoutfits tot een compleet hondenkostuum. Uiteindelijk gingen er acht mensen door naar de halve finales, en hiervan kwamen er weer vier in de finale terecht. De bonte avond werd afgesloten met een Chute-lied door Anje en Tim, en hierna zat het er helaas weer op.

 

Een paar slimme nieuwelingen dacht hierna dat ze stilletjes naar bed konden sluipen, maar dat feestje ging niet door! Want zoals elk jaar moest er ook dit keer weer een ontgroening plaatsvinden om de nieuwe leden voor eens en voor altijd tot Chuter te bombarderen. Dit jaar had het bestuur zich extra uitgesloofd om iets spectaculairs te verzinnen, want het programma bestond dit jaar uit twee delen. Allereerst was er een fysiek deel, waarin de jongsten uitgeput werden doordat ze aan elkaar vastgebonden en geblinddoekt een compleet parcours moesten afleggen, en dan nog wel kruipend. Uiteindelijk ging het allemaal goed en bereikte iedereen redelijk onbeschadigd de finish. Maar hierna kwam nog het misschien wel ergste deel – de mentale test. Om duidelijk te maken dat de ontgroening serieus is, werden de slachtoffers verzocht om al hun spullen in te pakken. Want de regels van de Chute zijn wat dat betreft keihard – weigeren betekent niets minder dan naar huis gestuurd worden. En dus gingen de 7 nieuwelingen gedwee hun spulletjes in de tas stoppen.
Dit tweede deel was ook geblinddoekt. In deze test moesten de deelnemers – na een opbeurende speech van Erik – een bakje leegeten dat voor hun neus stond. Over de inhoud hiervan zal hier verder niets gezegd worden, maar de deelnemers mochten vantevoren wel even voelen in wat hen werd voorgeschoteld. Iedereen at uiteindelijk z’n bakje leeg, wat gelukkig weer een aantal ritjes naar Nieuwendijk scheelde!

 

De tweede avond werd traditioneel afgesloten met een kampvuur bij het kamphuis. Die middag was er een enkel regenbuitje gevallen waardoor even de vrees bestond dat het hele gebeuren niet zo doorgaan, maar gelukkig werd er genoeg droog hout gevonden. Over de vraag of alles nu wel zo legaal was werd nog lang gediscussieerd, maar al snel brandde er een mooi vuurtje op de oprijlaan bij het kamphuis. Voor sommige kampgangers was de warmte van het kampvuur iets te veel van het goede, en al snel vielen de eerste oogjes dicht – het was toen ook al weer lang na middernacht. Rond ongeveer 3 uur hadden de meeste mensen inmiddels het kampvuur verlaten (hoewel het nog tot ongeveer 5 uur onrustig bleef) en hun bedje opgezocht. Niet iedereen belandde overigens in z’n eigen bed, maar ja, ook dat is inmiddels vaste traditie op Chuteweekend.

 

Zondag

De afgelopen drie jaar ging het steeds verkeerd: door het feit dat iedereen zo lam was van de eerdere dagen kon het gebeuren dat iedereen steevast twee uur te laat wakker werd. Dit jaar zou het niet anders zijn, verwachtte men, maar dat bleek niet zo te zijn! Dit jaar ging de wekker wel gewoon af, en zat iedereen wonderbaarlijk genoeg om negen uur aan de ontbijttafel!

Na een uitgebreid ontbijt was het tijd voor het moment van bezinning tijdens Chuteweekend: de liturgie. De afgelopen jaren was dat meermaals een zorgenkindje geweest (gebrekkige organisatie, geen goede thema’s, ongemotiveerde mensen) maar dit jaar was daar nauwelijks sprake van. De bedoeling was dit jaar dat de deelnemers een Hyves-pagina gingen maken een bijbels figuur. Een erg leuk en origineel concept, en al vrij snel zat iedereen zeer geconcentreerd te knippen en te plakken. Zelden was het zo rustig tijdens een kampspel! Na afloop van het knutselen volgde een korte presentatie van alle creaties, waarna we overgingen op het voorbereiden van de jaarmarkt. Elk jaar is het weer lastig om een goed thema te verzinnen, zo ook dit jaar. Wel werd er al vrij snel een oplossing gevonden voor de twintig overgebleven dozen met pannenkoekenmix: op de jaarmarkt kunnen de Nieuwendijkers dit jaar ook pannenkoeken van de Chute kopen! Daarnaast gaan we uiteraard nog een leuke activiteit met veel spektakel verzinnen, maar op moment van schrijven is die nog niet bekend.

 

Na een eenvoudige doch voedzame lunch (waarbij één Chuter het overigens voor elkaar krijg om op bed te gaan liggen en niemand van de anderen doorhad dat er iemand ontbrak) was het tijd voor de laatste activiteit van het kamp: het zondagmiddagspel. Normaal worden er dan altijd oud-Hollandse spelletjes gedaan – en dit jaar was daarop geen uitzondering. De Chuters die nog een beetje in leven waren werden uitgedaagd om mee te doen aan een spelletje snoephappen, beschuit fluiten of een hindernistraject. Zoals normaal is op zondagmiddag deed niet iedereen volledig mee, maar was het wel gezellig. Na afloop van het spel werd het dan toch echt tijd om te gaan opruimen. In mum van tijd was alle bagage het kamphuis uitgewerkt, en kon er begonnen worden met de echte schoonmaak. Terwijl de radio binnen luid verkondigde dat PSV voor de vierde keer op rij landskampioen was geworden (sorry Richard) gingen de zwabbers en bezems in rap tempo door alle kamers van het gebouw. Rond 5 uur was de hele tent weer brandschoon, en nadat alle ouders waren gearriveerd konden we aan de terugreis naar Nieuwendijk beginnen.

 

Hier aangekomen was het weer tijd voor het afsluitende frietje, dat ook dit jaar weer gehaald werd bij café Marktzicht. Dit maal inclusief bonnetje én inclusief vorkjes! Nadeel was dan weer dat de friet zo slecht was dat het wel leek of ze alleen de schillen gefrituurd hadden. Als compensatie hiervoor kregen we na afloop gratis ijsjes, maar omdat we die even daarvoor ook al van Marieke’s moeder hadden gekregen (Marieke en Tim waren die dag jarig) had niemand daar meer zin in. Behalve Anje dan, want die kreeg ze na afloop allemaal over zich heen!

 

Conclusie

Chuteweekend 2008 is weer een kamp geweest dat ongetwijfeld de boeken zal ingaan als van de leukste en beruchtste weekenden aller tijden. Zoals elk jaar was het weer drie dagen brakheid, lol, romantiek (hierover later misschien meer) en gezelligheid. Ook is er dit jaar voor het eerst een film gemaakt, dus hou vooral de site in de gaten voor meer informatie!