Vrijdag
Eindelijk! EINDELIJK! Na opnieuw een zeer geslaagd Chute-seizoen (2006-2007 alweer, we worden oud) was het de tijd om de kroon er op zetten met behulp van weer een weergaloos Chute-weekend! Dit jaar was 5-sterren-kamphuis “de Zandkant” in exotisch Biezen-Mortel uitverkoren om als uitvalsbasis te dienen.
De zon stond nog hoog aan een felblauwe hemel toen een stuk of dertien enthousiaste en uitgeruste Chuters zich verzamelden op het parkeerplaatsje naast de kerk. Gauw werden de tassen, audio-installaties en niet te vergeten kratten bier met de grootste zorg ingeladen en konden we eindelijk op weg richting het zuiden! Na een ritje van ongeveer een uur kwamen we aan op de kampeerboerderij en werd het tijd om de kamers in te delen. Er waren twee zeer ruime slaapkamers met meer dan genoeg plek voor iedereen – dus besloot men wijselijk om met z’n allen op dezelfde kamer te gaan slapen. Het duurde niet lang of iedereen had een nestje gemaakt, en werd het dus tijd om af te trappen met het eerste avondspel! Daarvoor trok een heel gezelschap richting het dichtbijgelegen bos (de Drunense Duinen lagen op maar een paar minuutjes lopen, echt ideaal) om vervolgens met ongetwijfeld het schunnigste spel te beginnen dat het Chuteweekend ooit gekend heeft… De deelnemers trokken vermomd als dominees en kerkgangers door het donkere bos om smokkelwaar (laten we het erop houden dat het natuurfoto’s waren)  van het begin- naar het eindpunt te brengen, of andersom. Al gauw was het hele bos vol Chuters die heen en weer slopen – niet zonder af en toe de meest merkwaardige dierengeluiden te maken. Uiteindelijk won het eerste team met overmacht, terwijl ze zelfs nog een mannetje minder hadden dan team 2! Knappe prestatie hoor…

Het vrijdagavondspel was in ieder geval een buitengewoon goede opwarmer voor wat later op de nacht zou gaan komen. Zoals elk jaar stond er namelijk weer een bijzonder uitputtende dropping op het programma die, zoals het bestuur ons van tevoren al een paar keer liet weten, behoorlijk fur zou gaan! Wat heet, de eerste ploeg werd zelfs op meer dan 20 kilometer van het kamphuis afgezet. Die lange afstand, in combinatie met een topografisch besef van nul, zorgde ervoor dat de eerste groep al gauw hopeloos verdwaald was. Na een paar uur langs de A2 te hebben gelopen (volledig de verkeerde kant op) besloten Erik en Dennis dat deze groep de rest van de dropping beter op de achterbank van de auto kon doorbrengen.
De tweede groep, die ietsje later en ietsje dichterbij gedropt was, had meer geluk. Na al een paar kilometer lopen kwam de groep in het pittoreske plaatsje Haaren, waar men toevallig de eigenaar van de “Herberg van Boxtel” tegen het lijf liep. De groep vroeg of de man misschien wist waar de Zandkant lag en of ze al een beetje in de buurt waren. Hierna werd de groep binnen uitgenodigd, startte de herbergier z’n computer op en werd in mum van tijd een complete routebeschrijving uitgeprint! Hierna liep groep 2 natuurlijk geen centimeter meer verkeerd (hoewel sommige stukken wel over zandpaden gingen die duimendik bedekt waren met paardenvijgen) en zelfs de opdracht die vooraf werd uitgedeeld werd volbracht! De taak was om 3 WC-rollen van verschillende merken mee terug te nemen. De eerste was al bij de start binnen (een groepslid waarvan ik de naam niet zal noemen had diarree) en mede dankzij de charmes van ene Kim van der S. die overal gewoon aanbelde waren de andere rollen ook helemaal geen probleem! Uiteindelijk kwam de eerste groep vlak na de tweede binnen op het kamphuis, en rond half 5 was iedereen binnen.

In het kamphuis stond binnen no-time voor iedereen een beker met warme tomatensoep te pruttelen. En die ging er zeker wel in na zo’n koude dropping als die van vanavond, want ondanks dat het al wekenlang mooi weer was, was het een koude nacht met vorst aan de grond. Gelukkig was het binnen wel snel warm waardoor de slaap bij de iets minder doorgewinterde Chuters al langzaam naar binnen begon te sluipen. Het duurde dan ook niet lang of de eerste mensen gingen slapen… althans, dat probeerden ze. Altijd waren er wel een aantal mensen die nog wel een beetje energie over hadden, zodat het niet lang duurde voordat de lege slaapkamer ook ineens half bevolkt was! Met mensen die wel wilden gaan slapen dus. Uiteindelijk viel iedereen toch wel in slaap, of het nou een slaapkamer was, op de bank in de huiskamer, of op bed zonder deken en kussen (Dennis). Maar het duurde niet lang of de zon was alweer op, tijd voor een nieuwe dag!

Zaterdag
Al jaren verloopt de zaterdag op Chuteweekend ongeveer hetzelfde. Na een lange ochtend uitslapen was het dan ook pas rond elf uur dat iedereen in de Zandkant helemaal wakker was. Gauw werd er door de ochtendcorveeploeg voor een gedekte tafel gezorgd, en rond iets over elven was het dan ook echt tijd om te beginnen met de zaterdagbrunch! Het duurde dan ook even voordat alles er was – een aantal mensen was de dag ervoor vergeten om 1 belangrijke kist mee te nemen uit het Chutegebouw, waardoor we het de eerste dag zonder melk en andere zaken moesten doen. Gelukkig kwam Tim een dagje langs, zodat het niet moeilijk was om te regelen dat de kist alsnog op het kamphuis zou aankomen.
Na het ontbijt was er even tijd om te relaxen. Dat was ook helemaal niet moeilijk, want aan een strakblauwe lucht stond al snel een heerlijk warm zonnetje te branden. En dan te bedenken dat het tijdens de hele dropping maar ongeveer 1 graad boven nul was geweest! Het zonnetje zorgde er in ieder geval wel voor dat iedereen weer heel snel was opgewarmd.

Rond een uur of twee was het weer tijd voor het altijd gezellige maar ook minstens zo chaotische zaterdagmiddagspel – ditmaal georganiseerd door Anje, Asha en Miriam. De Chuters werden over het woud verdeeld om een stad te bouwen, om daarna te proberen gebouwen/inwoners te kopen en de stad van andere teams leeg te roven. De eerste poging hiertoe werd al binnen 5 minuten afgeblazen, omdat bleek dat een paar politie-agenten het stuk bos nodig hadden om hun honden te trainen! Aangezien niemand er echt veel voor voelde om zich door een hond te laten besnuffelen werd er meteen verkast naar een stuk bos in de buurt, waar de Chuters enthousiast aan de slag gingen om hun stad zo mooi mogelijk te versieren. Uiteindelijk was het doel van het spel om zoveel mogelijk inwoners in je stad te hebben. 1 groep had er in totaal een stuk of 14, dus die waren de terechte winnaars!
Na dit vermoeiende spel in de bossen was er de rest van de middag gelukkig nog tijd over om rustig in de zon te liggen, te douchen (en te controleren op tekenbeten!) of uit de wind een lekker koel biertje achterover te kantelen. Rond 7 uur was chefkok Bollie klaar met het diner: overheerlijke nasi of macaroni (de macaroni was van tevoren al klaargemaakt door Alberdina, maar toch slaagde onze kok erin om de pannen nog compleet aangekoekt achter te laten) In ieder geval was de maaltijd goed binnen te houden, zodat de kampgangers nog genoeg brandstof overhadden voor het laatste onderdeel van de dag, namelijk de BONTE AVOND!

Deze had zoals elk jaar weer een thema, en dit jaar had men gekozen voor “Bling Bling”. Dit gecombineerd met een fantastische karaoke-show georganiseerd door Tim, Wieb en Richard zodat het weer een bonte avond werd die in de annalen van de Chute mag worden bijgeschreven! Iedereen had een aantal nummers uitgekozen die individueel of in een klein groepje ten gehore gebracht mochten worden. Dit alles werd opgeleukt met een antiek apparaat dat Niels M. ergens vandaan had gesleept (een CD-I speler uit 1994, waar vind je die dingen tegenwoordig nog?) en dat de helft van de tijd daarom ook weigerde te functioneren. Gelukkig kon er toch een hoop gelachen worden en tijdens het slotnummer (“You Never Walk Alone” uitgevoerd door Erik v. Z.) werd er zelfs hier en daar een enkel sentimenteel traantje weggepinkt.
Na de bonte avond was het volgens goed gebruik tijd voor een BARRE FIK (oftewel: kampvuur) Met al dat droge weer van de afgelopen weken en een bos om de hoek duurde het uiteraard niet lang voordat er genoeg hout bijeen was gesprokkeld, en al binnen een minuut of twee stond het vuur flink te branden. Helaas moesten we Tim afscheid nemen van de Tim, die door omstandigheden helaas maar een dagje aanwezig kon zijn. Op de terugweg werd wel de heer Ruben P. mee teruggenomen naar het kamphuis, die een dagje afwezig was geweest door een familiedag (overigens was het 5 jaar eerder ook al zo dat ie de tweede dag van het Chutekamp naar diezelfde familiedag moest, al zullen de meeste Chuters dat niet weten 😉 )
Hierna werden er nog een paar dozen snacks opengetrokken – en de nodige bierflesjes geleegd – maar al gauw werd het vuur steeds kleiner en gingen er meer mensen naar bed (ondanks Bollie’s pogingen om door allerlei dingen op het vuur te gooien het brandende te houden). Zo ook Ruben, die zo vast begon te slapen dat ie zelfs niet doorhad dat hij compleet vastgebonden was door een mede-bestuurslid. Al met al was het een heftig avondje geworden, en duurde het tot rond 5 uur voordat iedereen eindelijk in z’n bed lag. Hoewel? Niet iedereen bracht de nacht door in het eigen bed…

Zondag
De afgelopen twee jaar ging het steeds mis op zondagochtend. Hoewel je zou verwachten dat mensen hier wel iets van geleerd zouden hebben, was dat helaas niet het geval – WEER werd de hele Chute pas rond 11 uur wakker, waardoor we gelijk 2 uur achterliepen op schema. Het ontbijt begon dus ruim 2 uur te laat, en ook de liturgie was twee uur te laat. Het onderwerp van dit jaar was “Hoe zou je leven veranderen als je zeker zou weten dat God zou bestaan?”. Het thema was genoeg voer voor een boeiende discussie, die vanwege het krappe schema al na een half uurtje was afgelopen. Hierna werd snel een idee opgegooid voor de jaarmarkt op 9 juni, en als lunch werden de knakworstjes opgemaakt die al vanaf het begin van het kamp in de kast stonden te wachten.
Uiteindelijk was het al lang half 3 geweest toen we eindelijk met het zondagmiddagspel – bedacht en uitgewerkt door Niels Monshouwer – konden gaan beginnen. Het was een soort van zeskamp waarbij twee ploegen verschillende spelletjes moesten gaan doen, waaronder kruiwagen lopen, een schaal water doorgeven, touwtrekken en eieren gooien. Het meest beruchte spel van de middag – yoghurt-komkommer-sjoelen – werd afgelast wegens te weinig tijd, al vonden de meeste mensen dat niet echt zo’n ramp! Het eieren gooien ging wel door, zodat het grasveld rond het kamphuis uiteindelijk toch veranderde in een waar slagveld (het kamphuis zelf trouwens ook).
Dit maakte verder niet zoveel uit, want uiteindelijk moest er toch opgeruimd worden! Hier was wel duidelijk een nadeel van een kleine groep zichtbaar: het duurde lang voordat het kamphuis eindelijk een beetje aan kant was, maar uiteindelijk konden we het toch in een redelijke staat achterlaten. Om half 5 kwamen de eerste auto’s alweer aan, en konden de eerste groepen terug richting Nieuwendijk. Rond 6 uur (keurig op de afgesproken tijdstip dus) waren alle kampgangers weer terug in de Inloop, naast de kerk.

Onder het genot van een lekker patatje met snacks (én bonnetje!) werden de hoogtepunten van het kamp nog even doorgenomen. Conclusie? Ook het kamp van 2007 was zonder twijfel er weer eentje om te in te lijsten. Op naar 2008!